معلم شاد و با روحیهاگر قرار باشد روح دانشآموز پرورش ....

بوی بهار می آید... می شنوی...چندروز پیش لای خاطرات نوشته هایم را خواندم همه بوی تو را می دهند...چقدر زیباست حضورت...هنوز هم هیچکس تو نشد...

دوباره می نویسمدیگر از آن استرس های قدیم خبری نیست...این روزها تنها خاطره ای مانده از آن همه جستن ها و یک یاد که پاک نمیشود از صفحه ی دلم...عزیزی که عزیز خواهد ماند... عزیزی که نام مرد را در ذهنم تداعی می کند...کسی که در تمام سختی ها کنارم بود و حالا...نمی دانم آیا همدمی یافته یا خیر...امیدوارم هر ج...

نیامده ام که بمانم... پس گلایه نکن... بگذار تنها حرفهای مانده را بزنم... نمیخواهم این چند حرف نگفته راه گلویم را برای همیشه ببندد و سالها بگویم: کاش گفته بودم... نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۵ساعت 8:24 توسط سكوت| |

غریبه شده ام برایت... حال دیگر سه نقطه هایت هم سهم من نیست... حال دیگر بود و نبودم هم برایت فرقی نمیکند... به یاد دارم شبی گفتم: او حتی اندازه تو دوستم ندارد... گفتی: مگر من دوستت دارم؟و نفهمیدی... نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۵ساعت 8:31 توسط سكوت| |

لحظه هایم پرشده از تکرار یاد کسی که یادش با دیگریست... خسته ام... میشود کمی این کوله بار دلتنگی را تو به دوش بگذاری؟ شاید آنوقت خسته از دنیا بنشینم و یک فنجان چای مهمانت کنم... نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۵ساعت 8:57 توسط سكوت| |

دست هایی که خالی اند فقط برای دعاهای تو جا دارند دست هایی که جز تو را به یاد من نمی آرند... حال من هرروز تنهایم و اینجا سخت دلتنگ توام دلتنگ حرفهایت دلتنگ لبخندهایت و تو نیستی اگر بودی... اگر بودی... نوشته شده در یکشنبه پنجم دی ۱۳۹۵ساعت 17:24 توسط سكوت| |

آمدم اما دیر تو دیگر نبودی... دلشکسته رفته بودی... می خواستم این بار با اسم کوچکت صدایت کنم بی هیچ آقایی... نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۵ساعت 2:16 توسط سكوت| |

اینک در آستانهی راهی جدید ایستاده ام... درهای روبرو باز نیستند اما اطمینان دارم قفل هم نیستند... و من میتوانم... قطعآ میتوانم... پانوشت: دفاع با همهی بدبختیاش تموم شد و من از این مرحله هم رد شدم... مرحلهی بعد هم به این سختیه؟؟؟نمیدونم! نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۵ساعت 23:44 توسط سكوت| |

تو نیستی و من تنها بین رویاهایم قدم میزنم... چقدر نبودنت دنیایم را خالی کرده... دیگر خبری از استرس قلمو کاغذ نیست... دیگر... نوشته شده در دوشنبه شانزدهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 15:21 توسط سكوت| |

دلم گرفته بود سری زدم به اتاق نبودنت... عطر تنت دلم را باز کرد... تو اینجایی حتی اگر از رفتنت سالها گذشته باشد...

کاش یک لونه داشتم قد رویام اونقدی که توش احساس راحتی کنم اونقدی که نگران اجاره خونه و قسطاش نبودم اونقدی که نگران سر سال و اثاث کشی نبودم اونقدی که.... حالم بد گرفته است سخته اینجا نون با منت خوردن...

سخت است نخواهی... کجایی؟؟؟ کاش وقتی بهت نیاز داشتم بودی...

اگه این شبا یادم از دلت گذشت حلالم کن و دعا کن دعا کن مهرت از دلم بره....فقط همین

كاش زندگي اين گونه نبود او دنبال من... من دنبال تو... تو دنبال او... و هيچ يك به ديگري نميرسيم... كاش گاهي صبر ميكردي و نگاه مي كردي پشت سرت را شايد يكي... فرياد ميزد اسمت را...وديگر نايي برايش نمانده بود... پاورقي:اميدوارم زود زود زود عزيزي كه تو بيمارستانه حالش خوب شه بخاطر اينكه خيليا بهش نياز دا...

باز دلم لرزید...خواستم پیامی دهم اما...نه نذاشتم چون نباید... تو مال من نیستی هیچ وقت نبودی... اما یادت...گویا هنوز صدایم به آسمان نرسیده...

وقتی یکی که همیشه هست یهو میره بدون اینکه بهت بگه یهو ته دلت خالی میشه یه حس بی خود بودن تو جاهایی که اون بوده ولت نمیکنه... حال این روزای من...

منو یه پایان نامه ی نیمه حال این روزای من حال این چند تا کاغذ پاره اس که نگاهشون به دستای منه...

دلم گرفته بود... تو نبودي و تمام دردهايم روي دست... من مانده بودم و قلبي كه داغ داشت در فراغ تو... بيا كه اين درد ماندنيست در نبود تو... بيا...